O mnie

Fotografia towarzyszy mi od wielu lat, ale zanim na dobre zagościła w moim życiu, byłam wokalistką, sportowcem, tancerką w zespole ludowym, lokalną aktywistką, pracownikiem etatowym… Zawsze byłam tam, gdzie czułam się potrzebna — gotowa do działania, do pomocy, do tworzenia.

Moja przygoda z fotografią zaczęła się od starego, analogowego aparatu Fujica, który znalazłam na strychu. Obok niego — zdjęcia z podróży rodziców,zabytkowe statywy i całe pudła wspomnień, które skrywały świat uchwycony ich oczami. Te pamiątki rozbudziły moją ciekawość i chęć zgłębiania tajemnic fotografii. To właśnie wtedy zakochałam się w opowiadaniu historii za pomocą obrazu.

Nie znoszę nudy. Każde zlecenie to dla mnie nowa przygoda, inna historia, wyjątkowe emocje. Fotografia pozwala mi spojrzeć na świat przez obiektyw w sposób niepowtarzalny — zatrzymać chwile, które dla innych znaczą wszystko.

Od zawsze wyjątkowo mocno reaguję na emocje innych — empatia towarzyszy mi na każdym kroku. Moja wrażliwość to dla mnie ogromna siła. To właśnie ona pozwala mi dostrzegać detale i momenty, które często umykają — te najbardziej prawdziwe, poruszające, piękne.

Zdarza mi się wzruszyć, gdy widzę szczery uśmiech babci, która patrzy na wnuczkę w sukni ślubnej. Albo błysk w oku pana młodego, gdy pierwszy raz widzi swoją ukochaną w bieli. Mocny uścisk mamy, która żegna córkę — to momenty, które zapadają w serce. I to właśnie one są dla mnie najważniejsze.

Swoją fotograficzną drogę zaczęłam wcześnie. Ukończyłam szkołę gastronomiczną, ale już jako 15-latka kupiłam swój pierwszy aparat. W liceum fotografowałam małe uroczystości i robiłam sesje znajomym. Już wtedy wiedziałam, że to jest to. Kolejnym krokiem była szkoła fotograficzna, a potem w wieku 20 lat — założyłam własną działalność.

To był skok na głęboką wodę, pełen niepewności i chwil zwątpienia, ale nie żałuję ani jednej decyzji. Dziś jestem wdzięczna, że moja pasja stała się moją pracą. I że mogę opowiadać historie ludzi w sposób, który zostaje z nimi na całe życie.